Elke weg heeft een hartslag. Je voelt hem in je stuur en in je koffie. Wij wilden weten of we de hartslag van de weg konden vastleggen met spullen die toch al meerijden, en of hij samenvalt met de schade die onze camera ziet. Dit is wat we deden, in een weekend, met één GoPro.
Wat we deden om de hartslag van de weg vast te leggen
We filmden één minuut weg. Een GoPro op de motorkap, 40 km/u, een plattelandsweg vol scheuren en reparaties. Geen speciale opstelling, geen extra apparatuur. De camera zit bewust laag en buiten de auto: geen ruit ervoor, dichter op het wegdek, dus scheuren zijn beter te zien. Hoe we normaal filmen staat op de pagina over de UrbanVue Camera.
We lieten ons model kijken. Per beeld markeert het de asfaltschade: scheuren, plakwerk, scheurreparaties. Voor de context tekent het ook de verkeersborden, de palen waar ze op staan en de afzethekken. Dat is wat we dagelijks doen voor gemeenten in het wegbeheer, dus dit deel was routine.
We lieten de camera voelen. Dit was het nieuwe stuk. Een GoPro meet standaard 200 keer per seconde hoe hard hij schudt. Die meting zit gewoon in het videobestand, naast het beeld en de gps, en bijna niemand gebruikt hem. Wij haalden hem eruit en maakten er één lijn van: hoe onrustig is de rit, van seconde tot seconde. Die lijn noemen we de hartslag van de weg. Elke piek is een klap in de ophanging.
We legden ze naast elkaar. Hier zit een addertje. De camera ziet een scheur al terwijl hij nog twintig meter voor de auto ligt. De wielen voelen hem pas als ze eroverheen rijden. Bij 40 km/u zat daar in onze rit ongeveer 1,75 seconde tussen. In de video zie je dus eerst het rode vak om de scheur, en een paar tellen later de piek in de lijn.
We maakten er een beeld van. Boven in het frame de hartslag van de hele rit, met een cursor die meeloopt. Onder in het frame de Road Comfort Indicator, kortweg RCI: een meter die laat zien hoe hard de weg op dat moment terugslaat, in meters per seconde kwadraat. Groen is rustig, rood is een klap.
De minuut in beeld: boven de detecties, onder de hartslag. Eerst zien, dan voelen.
Wat we zagen
De zwaarste klap van de rit zat op 1:41. Op dat moment loopt er een lange scheur precies onder de auto. De meter schiet naar 9,5 m/s², de hoogste waarde van de hele minuut. Dat is het beeld hieronder.
Over de hele rit gerekend stond er vóór de zwaarste klappen gemiddeld meer schade in beeld dan erna. Eerst zien, dan voelen, en niet andersom. Het verband is niet hard. Het is één rit, met één auto, op een weg die zo vol reparaties ligt dat het model bijna nooit stil zit. Maar de volgorde klopte telkens.
We reden ook een tweede stuk, op een klinkerfietspad. Daar zaten de zwaarste stoten van alle opnames, en geen van die stoten kwam van asfaltschade. Voegen, trottoirbanden en tegelstroken slaan harder terug dan de meeste scheuren. Dat was misschien de nuttigste les: comfort en schade zijn twee verschillende vragen. Een weg kan er slecht uitzien en prima rijden, en andersom.
Waarom dit interessant is voor wegbeheer
De camera zegt wat er ligt. De trilling zegt wat je ervan voelt. Dat tweede is precies wat een bewoner ervaart en wat in een klacht terechtkomt. Tot nu toe hadden we alleen het eerste.
Het mooie is dat het geen extra hardware kost. De meting zit al in de camera die toch al op de wagen zit die toch al door elke straat rijdt. Je krijgt er een tweede zintuig bij, gratis, in hetzelfde bestand als de beelden en de gps.
En het helpt bij de vraag die er echt toe doet. Een gemeente weet meestal wel waar de weg slecht is. De vraag is welke straat eerst. Een scheur waar de auto niets van voelt, hoort lager op de lijst dan een scheur die iedere passant een klap geeft.
Wat het niet is
Het is geen meetinstrument. We meten geen scheurbreedte of diepte, en de RCI is geen cijfer voor een weg. Het is geen vervanging van de inspecteur. En één rit zegt weinig: een losse klap kan ook een putdeksel of een steentje zijn. Pas als dezelfde plek bij meerdere ritten dezelfde klap geeft, wordt het een signaal.
Hoe verder
We gaan dezelfde trajecten vaker rijden, zodat losse klappen wegvallen en herhaalde klappen overblijven. En we zetten de camera op een fiets, want een fietspad voelt anders dan een rijbaan en een fiets voelt anders dan een auto.
Rijd je voor een gemeente of wegbeheerder toch al langs elke straat? Dan kun je dit comfortsignaal meenemen zonder iets bij te kopen. We leggen het graag in een parallelmeting naast wat je nu gebruikt. Plan een demo en we laten het zien op je eigen wegen.
AI kijkt, jij beslist.